Qəh-qəhə çəkərəm,

Gözlərim ağlayanda ürəyim gülsün.

Göz yaşını sil deyib,

İstezalı baxışla,

Gözümdən kirpik çalıb,

Qaradan, qara bir sürmə sürsün.

Dönsün keçmişə desin gülə-gülə...

Sən nələr etmisən məhs bilə-bilə.

Dərdin nəşəsindən bihuş olmusan,

Əzilə-əzilə, qəh-qəhələrlə

Özündən, özünə axıb dolmusan.

Gülə-gülə ağla sən,

Kimsəyə yanma,

Önündə əyilən olsa,

Ona inanma.

Gülə-gülə ağla sən,

Həyatı gülüşünlə dağla sən.

Həyat, sən deyildinmi?...

Sinəmi dağ-dağ edib,

Məni, can evimdən vuran.

Yıxıb sürümüsən,

İndi isə vəfa uman.

Mən dözdüm axx, nələrə,

Çünki ürəkdim.

Bir sevən könüldə arzu, diləkdim.

Təhamülüm yox artıq,

Xəstə düşmüşəm.

Həyatın od-alovunda,

Qovrulmuşam, bişmişəm.

Yorulmuşam, doymuşam

Məndə həyat olsa da indi,

Özüm payız gülü tək

Saralmışam, solmuşam.

Anlamadım, bilmədim,

Niyə axı, ey həyat

Mən səndən doymuşam,

Yaşamadım mən...

Boşuna verdim illərimi,

Demək kormusam?!...

Mən daha gülə-gülə ağlayıram,

Gücüm yetir özümə,

Özümü qarğayıb danlayıram.

Bəli...mən daha...

 Gülə-gülə ağlayıram.

Bir söz deyim,nədənsə amma...

Bu acının yanğısını,

 Yarımın vəfasına bağlayıram.

Təranə Şəms.12.01.2018